Μέσα στο πέρασμα των αιώνων ένας από τους άλυτους φαύλους κύκλους που απασχολεί τους περισσότερους ανθρώπους είναι σε τί κοινωνία ζούμε, εάν αυτή είναι καλή ή κακή και από πού και ποιον αυτό ορίζεται. Κάποιοι είχαν ανέκαθεν χρήματα, άλλοι εξαντλούν τις δυνάμεις τους και την τύχη τους προσπαθώντας να πετύχουν, άλλοι παλεύουν για το μεροκάματο, προσπαθώντας να είναι καθώς πρέπει απέναντι στον εαυτό τους και την οικογένειά τους, και κάποιοι άλλοι κάνουν εγκλήματα, πιστεύοντας ότι μπορούν είτε να κρύβονται, είτε να βρίσκονται στο απυρόβλητο. Ποιοι και πόσοι όμως είναι αυτοί που πιστεύουν ότι είναι κριτές των πάντων και ότι έχουν όλη τη δύναμη στα χέρια τους; Ποιοι είναι αυτοί που νομίζουν ότι έχουν θεϊκές δυνάμεις και μπορούν να δίνουν και να παίρνουν τη ζωή;
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πριν από περίπου ένα μήνα έγινε ένα ειδεχθές έγκλημα με ένα μικρό κοριτσάκι, το οποίο δολοφονήθηκε από τον ίδιο τον πα – “τέρας” της, ο οποίος ως άλλος “Δουρής” το αποτελείωσε με το χειρότερο τρόπο, τον οποίο και δεν αναφέρουμε για ευνόητους λόγους, αν και είναι γνωστό το τί συνέβη. Η μόνη διαφορά στην περίπτωση του Δουρή ήταν ότι υπήρχε και σεξουαλικό έγκλημα.
Πριν αποκαλυφθεί το έγκλημα ο τύπος έβγαινε και παραπλανούσε τα Μ.Μ.Ε., αλλά το χειρότερο είναι ότι κορόιδευε ακόμα και τους ίδιους του τους ανθρώπους και κυρίως τη μάνα του κοριτσιού, λέγοντας πως το παιδί εξαφανίστηκε. Κινητοποιήθηκαν οι πάντες για να βρεθεί η μικρή, όμως ο ίδιος γνώριζε ότι δε θα βρισκόταν ποτέ. Με την αποκάλυψη του εγκλήματος έγινε χαμός. Φυσικά όλοι καταδίκασαν την ενέργεια και οι αρχές τον προφυλάκισαν μέχρι τη δίκη. Προσωπική μου άποψη είναι πως του άξιζε χειρότερη τιμωρία και όχι να κλειστεί κάπου, που θα τον ταΐζουν και θα τον ποτίζουν από πάνω.
Τελικά μήπως είμαστε όλοι συνένοχοι σε ένα τέτοιο έγκλημα; Τί κάναμε για αυτό παιδί πριν γίνει το έγκλημα; Κάποιοι είπαν πως ήξεραν ότι το χτυπούσε και το βασάνιζε πριν το θάνατο του και τελικά τι έκαναν; Απέκρυψαν απλά το γεγονός. Δε γνωρίζω το γιατί. Μπορεί από φόβο, μπορεί από την αποξένωση που έχει δημιουργηθεί στις μεγαλουπόλεις, μπορεί από οτιδήποτε άλλο. Σημασία έχει πώς όλα αυτά τα δακρύβρεχτα ήταν απλά λόγια. Θα ήθελα να μου πει κάποιος, ποιος θα θυμάται αυτό το έγκλημα σε μερικά χρόνια. Αναλύσεις επί των αναλύσεων, συζητήσεις και άλλα διάφορα κατέκλισαν τα τηλεοπτικά μέσα για το τί θα έπρεπε να γίνει. Σκοπός δεν ήταν να μας πουν τί θα έπρεπε να γίνει, αλλά τί έπρεπε να είχε ήδη γίνει.
Ίσως να βρίσκονται και άλλα παιδιά σε τέτοιες καταστάσεις, που να τρέμουν να μιλήσουν από φόβο, ενώ όσοι γνωρίζουν τέτοιες περιπτώσεις καλό θα είναι να μιλήσουν πριν έχουμε καινούργια “Άννη”. Τα παιδιά μπορεί να μην έχουν το θάρρος και τη δύναμη να μιλήσουν, όμως εμείς και μπορούμε και πρέπει να μιλάμε σε τέτοιες περιπτώσεις. Πολλοί θα πουν πως αν μιλήσουν το παιδί θα καταλήξει σε κάποιο ίδρυμα. Καλύτερα να ζει χωρίς γονείς σε ένα ήσυχο και ασφαλές περιβάλλον, παρά να κινδυνεύει καθημερινά από ανθρώπους, οι οποίοι πήραν το χρίσμα να γίνουν γονείς χωρίς να το αξίζουν. Κριτής δεν είμαι, ούτε μπορώ να γίνω, αλλά πιστεύω πως τέτοιοι άνθρωποι μόνο παιδιά δεν αξίζει να έχουν.
Μετά τη φυλάκιση του “τέρατος” ακούστηκε και το σενάριο ότι το παιδάκι μπορεί να πουλήθηκε σε κύκλωμα σωματεμπορίας έναντι χρηματικής αμοιβής. Ποιος όμως θα ρίσκαρε να μπει στη φυλακή πουλώντας το παιδί του, για να απολαύσει μετά κάποια χρήματα, λέγοντας όμως πως το σκότωσε με το χειρότερο τρόπο, αφού στη φυλακή υπάρχει άγραφος νόμος που λέει πως οι φυλακισμένοι δε συγχωρούν κανένα παιδοκτόνο; Το σενάριο αυτό καταρρέει, αφού στην πραγματικότητα ο συγκεκριμένος άνθρωπος δε φέρεται να είχε καμία λογική. Μυαλό είχε και ήταν απόλυτα συνειδητοποιημένος για αυτό που έκανε και ας έλεγαν ορισμένοι πως ήταν χρήστης ναρκωτικών. Ένας χρήστης ναρκωτικών δε μπορεί να έχει τόση δύναμη να φτάσει σε μια τέτοια πράξη.
Κάνεις από εμάς δε θα μάθει ποτέ τί πραγματικά έγινε και πως έφυγε το παιδί. Αυτό το γνωρίζουν μόνο αυτός και το αγγελούδι που χάθηκε. Όλοι μας όμως μάθαμε τον τρόπο, τον οποίο εξαφάνισε το άψυχο σώμα του παιδιού, το οποίο από μόνο του αποτελεί την απόλυτη φρίκη. Για τη μητέρα δεν έχω να γράψω πολλά, αφού μια μάνα που παρατάει το παιδί της για ένα μήνα με έναν άνθρωπο που γνώριζε πως δεν είναι καλά, μόνο ευθύνες δεν μπορεί να ζητάει, αφού και ίδια είναι συνυπεύθυνη, αφήνοντας το παιδί της στο έλεος του Θεού. Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως η φυλακή μπορεί να μην τους συνετίσει και όταν βγουν (αν δε σκοτώσουν το “τέρας” οι φυλακισμένοι) να νιώθουν ελεύθεροι. Η ψυχή τους όμως θα είναι σιδηροδέσμια σε ένα έγκλημα που θα τους συνοδεύει για πάντα.
Ο Θεός γνωρίζει πολύ καλά σε τί κόσμο και με ποιον τρόπο δίνει και παίρνει παιδιά. Το θέμα είναι αν αυτοί που τα αποκτούν έχουν τη δύναμη, τη θέληση και το σωστό τρόπο να τα μεγαλώσουν. Ποιος είναι ο σωστός τρόπος κανένας δε γνωρίζει, αφού ο καθένας από εμάς έχει τα δικά του πιστεύω και τις δικές του αρχές για τον τρόπο που ζει και κατ’ επέκταση για τον τρόπο που μεγαλώνει τα παιδιά του. Αυτό που δεν επιτρέπεται σε κανέναν από εμάς είναι η οποιαδήποτε μορφή βίας, είτε αυτή είναι σωματική, είτε λεκτική, είτε ακόμα και ψυχική. Και όσοι νομίζουν, υποθέτουν ή γνωρίζουν ότι οποιαδήποτε μορφή βίας συμβαίνει δίπλα τους, καλό είναι να ειδοποιούν. Έστω ανώνυμα. Μια αρχή, κάποιον ειδικό φορέα. Αλλά προς Θεού, ας μην κωφεύουμε άλλο. Γιατί τελικά άνθρωποι είμαστε και θα πρέπει να αναλογιστούμε σε τι κοινωνία ζούμε;