Το αυτοκίνητο χρησιμοποιείται ήδη εδώ και χρόνια ως μέσο καθημερινής χρήσης και ανάγκης. Από τη δεκαετία του ’80 τα αυτοκίνητα στην Ελλάδα, και κυρίως στις μεγαλουπόλεις, άρχισαν να παίρνουν τη μορφή τυφώνα, αφού οι πωλήσεις τους ανέβαιναν ραγδαία, με αποτέλεσμα πλέον να μη χωράνε στις πόλεις, δημιουργώντας μεγάλα προβλήματα κυρίως στο παρκάρισμα. Τα χρόνια πέρασαν τα αυτοκίνητα αυξήθηκαν, αφού κάθε οικογένεια απέκτησε δεύτερο, ίσως και τρίτο αυτοκίνητο, ανάλογα τα μέλη που υπήρχαν σε αυτήν.
Το 2009 η ελληνική κυβέρνηση έφερε μαζί με το μειωμένο τέλος ταξινόμησης ένα νέο μέτρο, άγνωστο μέχρι τότε στους περισσότερους Έλληνες, που ονομάστηκε απόσυρση. Χιλιάδες αυτοκίνητα στήνονταν στις ουρές για να πάρουν το χαρτί ότι αποσύρθηκαν και να λάβουν το αντίτιμο των 1.000€, όσοι δεν ήθελαν καινούργιο αυτοκίνητο, και 2.000€ για όσους αγόρασαν νέο αυτοκίνητο μετά την απόσυρση. Ακόμα και σήμερα ίσως να υπάρχουν άνθρωποι που να μην πήραν αυτά τα χρήματα ποτέ, αλλά αυτό δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω.
Ένα αυτοκίνητο από τη στιγμή της αγοράς του, εκτός ότι χάνει αμέσως ένα μεγάλο μέρος της αξίας του, χρειάζεται κάποια χρήματα, τα οποία φεύγουν αμέσως από ο πορτοφόλι του κάθε αγοραστή, όπως βενζίνη, ασφάλεια και τα τέλη κυκλοφορίας. Μετά τον πρώτο χρόνο χρειάζεται να γίνει το ετήσιο service, οπότε εκεί θα χρειαστούν περίπου 120€ και πάνω, ανάλογα το αυτοκίνητο. Με αυτά και μόνο μετατρέπεται σε ένα καθημερινό έξοδο και αν προστεθούν μέσα σε αυτά το ΚΤΕΟ, τα διόδια, τα ελαστικά και διάφορα μικροέξοδα θα δούμε πως ένα αυτοκίνητο δεν είναι εύκολο να συντηρηθεί.
Εδώ και λίγα χρόνια η αύξηση στην τιμή της βενζίνης, στα διόδια, στις ασφάλειες αυτοκίνητών, αλλά και στο νέο μέτρο του φόρου πολυτελείας θα συμπεράνει κανείς πως τα έξοδα για να κινηθεί ένα αυτοκίνητο ανεβαίνουν και σε συνδυασμό με τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, είναι δυσβάσταχτα για ένα μέσο νοικοκυριό. Η πρώτη λύση από αρκετούς πολίτες ήταν η κατάθεση πινακίδων στην εφορία, έτσι ώστε να μην πληρώσουν το φόρο πολυτελείας και τα τέλη κυκλοφορίας. Αυτό φάνηκε προσωρινά να δίνει ανάσα σε πολλούς, όμως είναι ουσιαστικά χωρίς αντίκρισμα, αφού αν το χρειαστούν ξανά θα πρέπει να πληρώσουν πάλι από την αρχή τα τρέχοντα έξοδά του. Αν αναλογιστεί κανείς και το service που χρειάζεται ένα ακίνητο όχημα, τα χρήματα φτάνουν κοντά σε αυτά που θα είχαν ήδη πληρωθεί.
Οι τιμές των αυτοκινήτων έχουν πέσει αρκετά με αποτέλεσμα τα μεγάλα αυτοκίνητα να πωλούνται σε εξευτελίστηκες τιμές, αλλά χωρίς να υπάρχουν αγοραστές, αφού τα έξοδα μετά την αγορά είναι αρκετά υψηλά. Δυστυχώς η κυβέρνηση κατάφερε φέτος να τιμωρήσει όσους έτρεξαν να αγοράσουν ένα αυτοκίνητο φιλικό προς το περιβάλλον, αυξάνοντας τα τέλη κυκλοφορίας και κατ’ επέκταση το φόρο πολυτελείας στα μεγάλα κυβικά. Όπως δείχνουν τα πράγματα η αύξηση της βενζίνης που θα γίνει από το νέο χρόνο κατά 10 με 15 λεπτά του Ευρώ στο λίτρο, θα αυξήσει ακόμα περισσότερο τα έξοδα κίνησης ενός αυτοκίνητου.
Τα πράγματα για όσους έχουν ένα αυτοκίνητο πλέον δεν είναι καθόλου εύκολα, αφού η βενζίνη εκτοξεύεται σχεδόν στο 1,4€ το λίτρο, ενώ το πετρέλαιο είναι λίγο πάνω από το 1€. Φυσικά, όπως είπαμε, μπορεί τα πετρελαιοκίνητα οχήματα να μην πληρώνουν χρυσή τη μετακίνηση, αλλά με τα αυξημένα τέλη και το φόρο πολυτελείας (όσα έχουν) τα έξοδα έρχονται σχεδόν στα ίδια επίπεδα. Τα πράγματα την τελευταία 6ετία έχουν αλλάξει άρδην από το πώς ήταν και κοιτώντας τα νούμερα πλέον κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί, τελικά το αυτοκίνητο είναι μέσο καθημερινής χρήσης ή έχει μετατραπεί πλέον σε μέσο πολυτελείας; Η απάντηση είναι απλή. Πλέον το αυτοκίνητο κοντεύει να γίνει ένα μέσο πολυτελείας, το οποίο στο τέλος θα χρησιμοποιούν όσοι έχουν χρήματα, αφού τα έξοδά του πλέον είναι πολύ υψηλά επίπεδα.
Ξενοφών Οικονομόπουλος