Ο Alessandro Zanardi έφυγε από τη ζωή την Πρωτομαγιά σε ηλικία 59 ετών. Ο Ιταλός πρώην οδηγός αγώνων και μετέπειτα Παραολυμπιονίκης ήταν ο άνθρωπος που παρά τα όσα είχε περάσει ήθελε να ζήσει. Και αυτό φαινόταν καθημερινά σε ότι κι αν έκανε. Άλλωστε αυτό που το χαρακτήριζε ήταν το πείσμα του και η θέληση που είχε, αφού όπως λένε οι δικοί του άνθρωποι ακόμα και αν έπεφτε κάτω δεν ήθελε να τον βοηθήσει κανείς προσπαθώντας να σηκωθεί μόνος του.
Και πάντα είχε τον τρόπο να το κάνει και αυτό του έδινε ακόμη περισσότερη δύναμη να συνεχίσει. “Με βαθιά θλίψη η οικογένεια ανακοινώνει τον θάνατο του Alessandro Zanardi, ο οποίος συνέβη ξαφνικά το βράδυ, 1 Μαΐου. Ο Alex απεβίωσε ειρηνικά, περιτριγυρισμένος από την αγάπη της οικογένειάς του. Η οικογένεια ευχαριστεί ειλικρινά όλους όσους έδειξαν υποστήριξη αυτές τις ώρες και ζητά σεβασμό στο πένθος και την ιδιωτικότητά της σε αυτή τη στιγμή”.
O Zanardi ξεκίνησε την καριέρα του από νωρίς, ενώ έφτασε στα πρώτα πρωταθλήματα του στα CART το 1997 και το 1998. Ο Ιταλός οδηγός βρέθηκε στη Formula 1 από το 1991 έως το 1994 και για μια ακόμη χρονιά το 1999. Το καλύτερο του αποτέλεσμα ήταν η 6η θέση στο Grand Prix της Βραζιλίας το 1993. Το 2001 επέστρεψε στα IndyCar όπου η μοίρα του επιφύλασσε ένα από τα σκληρά χτυπήματα, αφού είχε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα χάνοντας τα δύο του πόδια.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 2001 στην πίστα του Lausitzring στην Γερμανία, ο Zanardi προσπαθούσε να επιστρέψει στην πίστα όταν επιτάχυνε απότομα, έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του και συγκρούστηκε με τον Alex Tagliani. Η σύγκρουση ήταν σφοδρή με τα μονοθέσια να διαλύονται. Ο Zanardi έχασε και τα δύο πόδια (ένα στο γόνατο και ένα πάνω από το γόνατο) στην πρόσκρουση και σχεδόν τα τρία τέταρτα του όγκου αίματός του, αλλά η ταχεία ιατρική παρέμβαση του έσωσε τη ζωή. Περαιτέρω τμήματα των ποδιών του ακρωτηριάστηκαν κατά τη διάρκεια των τριών ωρών χειρουργικής επέμβασης για τον καθαρισμό και τη διευκόλυνση του κλεισίματος των τραυμάτων.
Και ενώ πολλοί ήταν αυτοί που πίστεψαν πως μετά από τόσο άσχημο ατύχημα το μηχανοκίνητο κομμάτι έχει τελειώσει, εκείνος απέδειξε πως όποιος έχει θέληση μπορεί να τα καταφέρει. Και τα κατάφερε και επέστρεψε στους αγώνες σε λιγότερο από δύο χρόνια οδηγώντας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού το 2003–2004 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού από το 2005 έως το 2009 κερδίζοντας τέσσερις φορές.
Αργότερα έκανε τη μεγάλη έκπληξη αποχωρώντας από το μηχανοκίνητο αθλητισμό και μετέχοντας στο Handcycling που είναι ένα είδος παραολυμπιακής ποδηλασίας. Ο Zanardi το Σεπτέμβριο του 2012 στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια και ένα ασημένιο, ενώ στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Rio De Janeiro στη Βραζιλία το 2016 ένα ακόμα χρυσό και ένα ασημένιο μετάλλιο. Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια για τον Ιταλό οδηγό. Στις 19 Ιουνίου 2020 ενεπλάκη σε σοβαρό τροχαίο ατύχημα ενώ συμμετείχε σε αγώνα ποδηλασίας κοντά στη Σιένα της Ιταλίας. Ο Zanardi υποβλήθηκε σε τρίωρη νευροχειρουργική και γναθοπροσωπική επέμβαση, πριν τεθεί σε ιατρικά προκληθέν κώμα.
Το 2022 επέστρεψε στο σπίτι του, αλλά από τότε απείχε από κάθε δραστηριότητα, με τους δικούς του ανθρώπους να δημιουργούν ένα πέπλο προστασίας γύρω από το ίδιο. Ο Zanardi μπορεί να έφυγε από τη ζωή περνώντας πολύ δύσκολες καταστάσεις, όμως αυτό που αφήνει πίσω του είναι πως η θέληση ενός ανθρώπου μπορεί να καταφέρει τα πάντα ακόμα και όταν οι συνθήκες είναι τόσο δύσκολες που δε μπορεί να φανταστεί κανείς. Ο Zanardi θα μείνει στην ιστορία ως ένας άνθρωπος παράδειγμα προς μίμηση.